Ինչ էր պակասում 2015 թվականին ու ինչ պետք է անել բացը լրացնելու համար։ Այդ բացերը մաղթանք դարձրին մեր զրուցակիցները։ Ի՞նչ պետք է սպասել լրագրողներից ու հանրությունից։ Խոսքի ազատության կենտրոնի նախագահ Աշոտ Մելիքյանի ցանկությունները.
«Ես կուզեի, որ հանրությունը տեղեկացված ու ակտիվ լիներ։ Առհասարակ տեղեկությունների պակասը հանգեցնում է տարբեր տեսակի թյուրիմացությունների կամ պասիվության։ Այս առումով ես շատ եմ գնահատում իմ գործընկերների գործունեությունը, որոնք ամեն ինչ անում են, որպեսզի դժվարությունները հաղթահարելով՝ անհրաժեշտ տեղեկատվությունը տարածվի։ Հանրությունն իր հերթին պետք է հետաքրքրված լինի եւ ստանա ու ընկալի այդ տեղեկությունները եւ օգտագործի՝ակտիվ դիրքորոշում ունենալու համար։ Դժվարությունները մենք կարող ենք հաղթահարել ակտիվ քաղաքացիների հետ, իսկ ակտիվ քաղաքացին՝տեղեկացված քաղաքացին է»։ Ի՞նչ են սպասում իրավաբանները սահմանադրական փոփոխություններից։ Իրավաբան Արա Ղազարյան. «Կուզեմ, որ նոր Սահմանադրությունը մարդու իրավունքների բաժինը իսկապես սկսի կիրառել։ Կուզեմ, որ ընդունվի քրեական դատավարության մասին օրենսգիրքը, որն արդեն մի քանի տարի նախագիծ է եւ կուզեմ, որ ընդունվի խտրականության արգելքի վերաբերյալ օրենքը։
Ցանկալի է, որ մեր պետությունը հետընթաց չարձանագրի մարդու իրավունքներում»։ Հայ մշակին բերքի առատության տարի մաղթեց «Ագրարագյուղացիական միավորման» նախագահ Հրաչ Բերբերյանը.
«Արտադրանքի հաջող վաճառքի տարի եմ մաղթում։ Քանի որ փորձը ցույց է տալիս, որ գյուղացին շատ լավ աշխատում է, բայց փաստի առաջ է կանգնում. շահույթ չի ունենում, եւ չինովնիկները փորձում են մեղքը գցել գյուղմթերք արտադրողի վրա, փոխանակ՝ քննադատեն իրենց վատ աշխատանքը։ Կարեւորը գյուղմթերք արտադրողի կողքին լինելն է. երկիր պահողը գյուղմթերք արտադրողն է»։
Հայաստանի պետական երիտասարդական նվագախմբի գլխավոր դիրիժոր ու գեղարվեստական ղեկավար Սերգեյ Սմբատյանը 2016-ից սպասում է այն դրական գաղափարը, որով մարդիկ կառաջնորդվեն դեպի խաղաղություն.
«2015 թվականին պակասում էր խաղաղապահություն ու ցանկանում եմ, որ բոլոր ոլորտներում լինի խաղաղություն, համերաշխություն եւ գաղափարական համախմբվածություն։ Հայաստանը խնդիրներով լի երկիր է ու խնդիրները կարող ենք հաղթահարել, երբ կլինենք միասին ու համախմբված գաղափարի շուրջ։ Ցանկանում եմ, որ 2016-ին մենք գտնենք այն գաղափարը, որը կմիավորի մեզ բոլորիս։ Բայց դա արվեստը չի կարող անել, քանի որ մարդիկ դա տարբեր ձեւ են ընկալում։ Հուսամ՝ ելք կգտնենք»։ Ռեժիսոր Կարապետ Բալյանը հույս ունի՝ գալիք տարին հարուստ կլինի թատերական շրջադարձերով.
«Մենք ունենք հարուստ թատերական անցյալ, որը ամեն վայրկյան չենք զլանում ի ցույց դնել բոլորի առաջ եւ միշտ հպարտանում ենք դրանով, սակայն չունենք հզոր թատերական ներկա։ Ինձ թվում է՝ մենք իրավունք ունենք հպարտանալ մեր անցյալով այն ժամանակ, երբ կկերտենք նորը, իսկ դրա համար պետք է շարժվել համաշխարհային թատերական ժամանակացույցին հավասար. ողողենք մեր երկիրը միջազգային փորձերի փոխանակմամբ, տեսնենք՝ ինչ է կատարվում աշխարհում (խոսքս որակյալ թատերական երկրների մասին է, ինչպես օրինակ՝ Լեհաստանը, Մոսկվան, Անգլիան եւ այլն) ու հասկանանք, որ ապագային պետք է նայենք բաց ճակատով, ոչ թե հանդիսատեսին ու ինքներս մեզ խաբելով։ Վստահ եմ, որ ձայնս Աստծուն կհասնի, քանի որ չինովնիկը դժվար թե կարողանա երազանքս իրականացնել։ Մշակույթով մենք, իրոք, կարող ենք ուժեղ լինել։ Դա հենց ուժեղ եւ զարգացած երկրի ամենամեծ գրավականն է»։