Human Resource Management ամսագրում հրապարակված հետազոտության արդյունքները ցույց են տվել, որ սեփական կյանքի նկատմամբ վերահսկողության զգացողության նվազումը կարող է պատճառ դառնալ, որ աշխատակիցները սկսեն «լուռ հեռանալ աշխատանքից», այսինքն՝ կատարել միայն նվազագույն անհրաժեշտ առաջադրանքները՝ առանց աշխատանքի որակի ակնհայտ անկման, բայց մոտիվացիայի կորստով։
Շուրջ 1400 մասնակիցների շրջանում անցկացված հարցման ընթացքում նրանք գնահատել են հանգամանքների նկատմամբ իրենց վերահսկողության զգացումը, և պարզվել է, որ ընդհանուր անկայունության ժամանակաշրջաններում, օրինակ՝ համավարակի ժամանակ, այն կտրուկ նվազել է։ Հենց սա էլ դարձել է «quiet quitting» («լուռ հեռացում») ֆենոմենի կրկնակի աճի խթանը։
Գիտնականները բացահայտել են երկու հիմնական հոգեբանական մեխանիզմ, որոնք կապում են վերահսկողության նվազումը և լուռ հեռացումը. սեփական փոխարինելիության զգացումը և գործատուի նկատմամբ հուզական կապվածության անկումը։ Եթե մարդը զգում է, որ իրեն հեշտությամբ կարող են փոխարինել, և իր ջանքերն առանձնապես չեն գնահատվում, դա հատկապես նպաստում է աշխատանքի «մինիմալիստական» ռեժիմի անցնելուն։
Հետազոտության հեղինակներն առաջարկում են լուծում. կարևոր է աշխատակիցներին տալ մասնակցության, ինքնավարության և իրենց ներդրման կարևորության զգացում։ Սա նշանակում է ոչ թե պարզապես «բոնուսներ» կամ նոր առաջադրանքներ, այլ իրական ներգրավվածություն՝ որոշումների կայացմանը մասնակցություն, սեփական աշխատանքի իմաստի հստակ ընկալում, կարևոր նախագծերի համար պատասխանատվություն։